In de Molshoop

Pjotr is al een paar dagen ziek. Gisteren wou hij zelfs niet naar een verjaardagsfeestje van een vriend. Ik had een paar maal gevraagd, maar nee hij wou echt niet. Vandaag heb ik hem nog maar niet naar school laten gaan. Halverwege de ochtend voelde hij zich wat beterder en tot aan dat we Ocki ‘s middags van school gingen halen hebben we samen bijenknutselwerkjes gemaakt.

Nog 1 maand en dan zijn we al op vakantie. Nog 1 maand en dan wordt onze dame 1 jaar. Afgelopen maand leerde Tosca steeds sneller te kruipen. Je moet nu echt opletten of ze je niet achterna komt, want ze houdt je bijna bij. Door tunnels kruipen over een been heen, het maakt niets uit. De piano is erg interressant, elke dag wordt er door haar even op gespeeld. Ze drinkt uit de anti-lekbeker omdat ze met een gewone fles de druppels in het rond laat vliegen. Blijkbaar wordt ze net als haar broers een broodeter. Heerlijk vind ze het en ze eet met gemak tussen de middag een boterham met kaas (maar zonder kortsen) op. Als 1 van haar broers bij mij gaat zitten wordt madam boos en komt er met een vaart aangekropen om dramatisch aan mij te gaan hangen. Een paar tellen zonder steun staan gaat ook al, dit komt steeds vaker voor. Achter de loopwagen een klein stukje lopen gaat ook. Al vind ze dit niet zo heel interressant. Interressanter is het kussen met de franjes. De draadjes trekt ze er 1 voor 1 uit om uiteindelijk in haar mond te eindigen. Ook een geliefde bezigheid is proberen of er iets op haar hoofd past. Kortom ze is zich druk aan het ontwikkelen.

Mooi weer staat hier in de buurt garagnt voor BBQ. De buren ietsjes verderop proberen dat ding al aan te steken in het voorjaar zodra de zon maar iets van zich laat zien. En dan niet af en toe, nee elke week is het wel 4 keer raak in dat gezin.
Wij hadden vandaag ook veel zin om te gaan BBQ-en. Vegetarisch ook goed te doen. We hadden echter 1 probleempje, we hebben geen BBQ.

Na het zwemmen, van het ziekenhuis naar de garage, was het laatste ritje met de bx. Bij de garage mochten we de spulletjes overladen in de Honda. Pjotr heeft alle hoekjes van de bx nog nagezocht of we echt niets vergeten waren. De garagehouder legde mij kort uit hoe alles werkte. Maar door mijn zenuwen kreeg ik niet alles mee. ‘Gelukkig ligt er een boekje met uitleg achterin,’ dacht ik nog. Het allermeest zag ik op tegen het rijden in de Honda. En dat dan ook nog gelijk met het hele gezin erin en onder het kijkend oog van opa, oma en de garagehouder.
Het is een fijne auto. Ik moet alleen erg wennen aan de stuurbekrachtiging en de afstelling van de pedalen. Maar volgens mij gaan deze auto en ik het wel goed vinden met elkaar.

Erik heeft samen met paar anderen van het Exra-jongerenkoor een spel uitgewerkt. Als basis hebben ze een kinderadventure genomen. Een Freddi Fish voor (jong)volwassenen.
Gisteravond gingen de groepjes het bos in en moesten allerlei voorwerpen verdienen en ruilen om uiteindelijk 5 sleutels te bemachigen om de kluis te openen waar de hoofdprijs stond. De groep van Margreet heeft gewonnen. Alles werd leuk gevonden en er werd met veel enthousiasme gespeeld. Ze moesten wel aardig wat heen en weer lopen er waren 10 plekken en 20 ‘speellokaties’. Hierdoor mochten ze later ook fietsen.
Zelfs de ras-zeurkous was zeer te spreken en wou het spel voor haar werk gebruiken. Erik wil het spel nog even helemaal bijwerken en dan zitten wij eraan te denken om hem ‘online’ te zetten. Hierdoor kunnen misschien anderen er plezier aan beleven.

De laatste les van het seizoen. Vooral op de vrijdag heb ik hier elk jaar moeite mee. Het ene jaar wat meer dan het andere. De groep van dit jaar heb ik al vele seizoenen. Na de zomervakantie gaan ze naar de dinsdag en dus naar een andere juf. Het kost me moeite om ze los te laten. Het is zo’n enthousiaste groep. Echt een groep die elkaar ondersteunt. Vandaag in de laatste les vroeg ik aan de kinderen wie er wat voor mij wou schrijven of tekenen over de gym. Ik kreeg vele lieve briefjes, waardoor ik in de les een brok moest wegslikken.

Met dit zinnetje belde Erik mij tussen de middag. “Ja ik ben er nog tot kwart voor een dan moeten de jongens weer naar school.” ‘ Dan komen we er nu aan.’
Na ongeveer een kwartier stond Erik op de stoep met zijn vader en de baas van de garage en een auto. Of ik even kwam kijken.
Daar stond een donkergrijze Honda accord 2.o EX uit 1992. Of ik het wat vond. Allerlei andere dingen vertelden ze mij ook, maar na drie schreeuwende kids in huis en deze overval was ik er niet echt met mijn gedachten bij. Mijn enigste eis was dat het een veilige auto zou zijn waar drie kinderen op de achterbank passen.
Na hooguit drie minuten in de auto gezeten te hebben heb ik de beslissing bij Erik neergelegd met als resultaat dat we aankomende zaterdag een nieuwe auto hebben.
Raar hoor.

De citroen komt niet door de keuring zonder een grondige verbouwing. En dan zou het nog afwachten zijn of hij het komende jaar goed door komt.
Nu mag ik afscheid nemen van het witte blik en gaan wennen aan een grijs ding dat niet omhoog komt voordat je gaat rijden.

Ocki vanmiddag toen hij thuis kwam. ” Mam wat kies je? Boterham of chips of ijsjes of snoep.”
Dit ontlokte bij mij wel een lach. Onze methode van kiezen heeft heeft hij blijkbaar duidelijk door. Het probleem was alleen dat hij al een ijsje gehad had en ik zo ga koken. Ik had al gezegd dat hij warm eten mocht zometeen. Ik vind het slim aangepakt van hem. Hij wou namelijk graag een boterham. Hij zal wel gedacht hebben als ik nou al die dingen eraan toevoeg die ik toch niet mag dan mag ik misschien wel een boterham.

Tosca heeft het helemaal te pakken van de piano. Via de pianokruk trekt ze zich omhoog en dan ploink ploink de toesten indrukken.

Vanmiddag hebben we met de familie S. een wedstrijdje klootschieten gedaan. De eerste ronde hebben wij gewonnen met 12 worpen tegen 14. De tweede ronde won de familie S. met 17 worpen tegen 18 worpen.
Volgens Ocki hebben we gegooid met kokosnoten en Pjotr spreekt steeds over klootballen. Een leuke tijdsbesteding als je niet griezelt van teken en andere kleine beestjes.