In de Molshoop

Vandaag zijn Marike en ik naar atelier Wollepop geweest voor een dagcursus wolverven. In een grote emaille pan gaat water met een grote handpalm zout. Dan gaat het wol erin, we hebben allerlei soorten wol uitgeprobeerd. Een hele grote scheut azijn, even goed roeren en dan het verf. De kunst was om, als je het verf erop gestrooid hebt, zo min mogelijk in het water te purken. Na 20 minuten net aan de kook konden we de pan leeggieten en het wol koud afspelen om het resultaat te bewonderen. We hebben met de kleuren geel,blauw en rood ge-experimenteerd. Allerlei kleurschakeringen zijn voorbij gekomen.

In de tussentijd als de pan op het vuur stond hebben we allerlei andere technieken geoefend. Met een spintol hebben we gesponnen. Later hebben we nog gesponnen op een spinnewiel.Dit vond ik best nog lastig om te doen. Het voetenwerk was niet zo moeilijk. Het enigste waar ik daarbij op moest letten dat als het wiel begint te draaien dat het met de klk mee moet. Het lastigste vond ik om het wol losjes naar het spinnewiel toe te laten lopen. Gelijkmatig werd het nog niet. Ik was al blij als het draadje niet te vaak brak. Pas op het laatst toen Marike uitleg kreeg begreep ik een beetje hoe het met de handen moest. Wel vond ik het heel leuk om te doen.
Ook hebben we zelf lapje gevilt en daarna geverfd. Ook een lapje gevild met verschillende kleuren wol en een balletje gemaakt van vilt, afgebonden en in het verfbad. Bij Wollepop hadden ze een kaardmachine en die hebben we ook uitgeprobeerd. Dit ging zalig snel, wel heel anders dan we thuis doen met een kattenborsteltje.
Na afloop hebben we samen gegeten bij een Indiaas restaurant. Nu nog bedenken hoe ik het stukje draad ga verwerken, die Marike en ik samen hebben gemaakt (gedraaid en getwijnt) in een popje voor Marike.

Vandaag hadden de jongens bij de tandarts poetsles, of mama ook goed wou opletten   Pjotr mocht als eerste in de stoel. S. deed voor wat ze van Pjotr verlangde. De haartjes van de borstel schuin op de tanden en het tandvlees en dan goed heen en weer. Belangrijk was vooral de vaste volgorde. Eerst onder buitenkant, dan onder binnenkant en als laatste de kauwvlakken. Dit herhaal je dan weer aan de bovenkant. Voor de spiegel mocht Pjotr het vervolgens laten zien. De twee keer per dag dat de jongens doen was goed. Wel moest je als ouder de tanden 1 keer per dag goed napoetsen tot de leeftijd van 10 jaar. Dan pas was de motoriek zo goed ontwikkeld dat ze het verantwoord zelf konden.
Ocki zijn motoriek is echter zoveel minder dat hij alleen nog maar met de elektrische tandenbortsel mag poetsen. Hierin kreeg hij les. Het borsteltje net als met de handtandenborstel en dan 3 tellen op elke tand stilhouden. Deze regel heb ik gelijk vervangen door 5 tellen. Mijn heren tellen namelijk zo supersnel tot 3 dat als ze tot 5 tellen ze ongeveer net zolang geteld hebben als S. het tot 3 deed. Het spoelen van de mond werd als laatste nog even goed doorgenomen en daarna mochten ze met een nieuwe tandenborstel weer huiswaarts.
Thuis werd alles uitvoerig aan Erik uit de doeken gedaan. Erik is namelijk diegene die ‘s avonds met hen poetst. “Pap, JIJ moet ons napoetsen en je moet wel spoelen hoor!” kreeg hij te horen. Hopelijk gaat het een positief resultaat opleveren, bij Pjotr was namelijk alweer een gaatje ontdekt.

Erik had de jongens uitgelegd dat als de koeien in de wei aan het schuilen zijn tijdens het regenen dan is het maar een kort buitje. Als ze buiten staan en niet schuilen dan blijft het voor een langere tijd regenen.
Vandaag in de auto kwamen we langs een wei met koeien. Ocki op de achterbank: Mama het gaat vandaag regenen, de koeien staan buiten.

Tosca op het grote bed wil gaan lopen. Je mag niet staan op bed dus ik waarschuw haar. Natuurlijk luistert ze niet en zet ik haar op de grond. Mij verontwaardigd aankijkend pakt ze een klein emmertje, zet deze op de kop, en klimt op ons hoge bed. Daar gaat ze uiteraar weer lopen. Ik eerst verbaasd dat ze al op ons bed kon komen zet haar weer op de grond en kan nog net op tijd het kleine emmertje weghalen. Tosca, niet voor 1 gat te vangen, kijkt rond. Ziet de was emmer met allerlei kleine dingetjes erin. Sprint erna toe, kiepert de inhoud eruit en zet de wasemmer op de kop en klimt als een volleerde berggeit op het bed. Dit alles gaat in zo’n tempo dat ik nog wat beduusd sta te kijken als ze wederom triomfantelijk op het bed staat te springen.

Vanochtend voelde ik mij zoals in het liedje met het zinnetje; weet je wat we doen, we doen geen klap vandaag. Het duurde een lange tijd voordat ik dan ook een beetje opgestart was. Erik had gisteren al aangekondigd dat hij vandaag eruit wou. Een speeltuin leek mij wel wat en dan niet ver weg. Nou dat werd uiteindelijk ‘t Hoge Boekel. Wat een sof zeg. Op de site stond van 2 tot 12 jaar. Er stonden inderdaad wel speeltoestellen voor de kleintjes, maar deze stonden zo tussen al die grote (waar je voor moet betalen) attrakties dat je je kleintje steeds tussen alle gevaarlijke dingen uit moest plukken. Pjotr en Ocki konden zich nog wel even vermaken op de dingen waar je niet voor hoefde te betalen, die vonden ze namelijk nog eng. Erik houdt regelmatig zijn hart vast bij wat de kids doen. Vandaag had ik er ook last van. Wij zijn er dan ook maar kort gebleven. Thuis buiten spelen en samen de hond uitlaten was veel gezelliger dan de speeltuin. Daar gaan we ook niet meer heen.

Nog 1 ding. Welke domme designer bedenkt een speelboom waar uit het gat van de boom een glijbaan komt (dat is op zich wel leuk). Maar als je dan weer wilt glijden moet je langs, aan beide zijden van de boom, een schommel. Die schommel aan de zijkant van een boom is ook leuk bedacht maar hoe moet je dan veilig vanaf de glijbaan naar de ladder in de boom? Heeft vast weer iemand ontworpen die alleen naar het uiterlijk keek van het speeltoestel.

Na een heerlijke brunch bij Erik zijn ouders kwam mijn vader de jongens ophalen om te gaan wandelen in het Lutte zand. Erik, ik en Tosca zijn gaan wandelen hier achter in het bos. Tosca nog eerst in de rugdrager bij Erik. Bij het Leutink veld mocht ze eruit. Wat stevig stappen kan dit dametje zeg. Netjes op het pad liep ze voor ons uit. Geen handjes vasthouden, niet naast je lopen of achter je. Nee als ze voor ons liep ging alles goed. Ze hield er een stevig tempo in. Ik was helemaal verbaasd. Bij de beek moest ik haar af en toe afleiden als het pad wel erg dicht erlangs ging. Want ja een handje wou ze niet. Het enigste stukje dat ik haar getilt heb is toen we een bruggetje van twee bielzen over moesten. Bij het laatste stukje ging het lopen wat lastiger, daar lagen namelijk allemaal steentjes op het pad. En steentjes daar is ons dametje gek op. Haar handjes waren dan ook steeds gevuld met allerlei steentjes. Na een ruime kilometer kwamen we weer op de bosweg/nieuwe grensweg en moest ze weer in de rugdrager. Erg knap gedaan en ik was wel verbaasd dat ze zo goed kon wandelen.
De jongens hebben zich volgens opa ontzettend uitgeleefd bij de Dinkel en hadden nog genoeg energie over om ook nog te willen wandelen bij het Hulsbeek (wat u vast begrijpt, niet doorging).

Heerlijk weer, dus lekker naar buiten. De jongens spelen graag voor. Dan wil het meisje natuurlijk ook. Dat mag wel als ik er ook bij kan zijn. Zo komt het dat ik regelmatig te vinden ben op de biels vooraan ons pad. Hier zat ik vandaag te genieten in het zonnetje, af en toe een sprintje trekkend om te voorkomen dat ons meisje ergens heen gaat waar ze niet hoort. “Mama mogen we op je rug?”, was de vraag van de heren. Van het een kwam het ander en hebben we heerlijk lopen stoeien op het gras.

Tssss kreeg ik mij toch een rare vraag over de mail; Of Tosca altijd zo at?
Wat denken jullie nou zelf?