In de Molshoop

Vandaag mocht ik helpen bij het jungleverjaardagfeestje van Sjoerd in de gymzaal.
Sjoerd zijn mama was namelijk heel dapper geweest en had alle 21 kinderen uit zijn klas uitgenodigd. Pfffff alleen al die kids zorgen al voor een Jungle.
Kunt u zich er al iets bij voorstellen? Een ‘normaal’ kinderfeestje met 6 kinderen. Zes kinderen die drukker zijn dan normaal, want het is een verjaardagsfeestje. Op de een of andere manier staat kinderfeestjes gelijk aan je drukker gedragen dan met een paar kids bij iemand op bezoek gaan. Maar goed, hier waren dus niet 6 kinderen…
We hadden meer dan genoeg voorbereid, gelukkig hoefden we heel veel niet te doen. Kunnen we bewaren voor een andere keer. Het oefenen in de jungle zelf, over boomtoppen heen, rotsen beklimmen, zwaaien aan lianen en nog meer, vonden de kids naar mijn idee geweldig.
Wel was het harder werken dan twee uurtjes gymles geven, al was het alleen om het gesjouw met al het materiaal. Hopelijk kan Sjoerd er straks met plezier op terugkijken.

Gisteravond had Pjotr wat last van zijn klieren. Vanochtend zag het er erg opgezet uit. Dan maar naar de huisarts. De doktersassistent twijfelde eerst of hij daar wel op de goede plaats zou zijn. Misschien was er wel wat ontstoken of gestoken door een dier. Ik wou een afspraak en dat bleek maar goed ook. De huisarts dacht, zoals ik zelf ook al vermoedde, aan de bof. Ze moest er wel haar boeken bij pakken omdat dit de eerste keer is dat ze te maken krijgt met de bof. Vanmiddag gaan we bloedprikken en dan over een week weten we het zeker. De besmettingstijd is van enkele dagen voor de uiting van de ziekte tot het helemaal weg is. Meestal duurt het een week volgens de huisarts. Op school overlegt en Pjotr blijft dus een weekje thuis. Hij voelt zich niet ziek heeft alleen een beetje pijn in zijn mond en aan zijn wang. Wel vind hij het heel erg dat hij een week lang niet met andere kinderen mag spelen.

De ketel is kapot. Dat wil zeggen de branderautomaat is kaduuk. Dus geen verwarming, niet erg met dit weer. Maar ook geen warm water. Dat is wat minder. Koud douchen, brrr.

Elke dinsdagochtend geef ik ouder-en kindgym. Sinds vorige week gaat Tosca de hele les mee. Haar eerste les verliep super. Ze was vooral niet van de klimtoestellen af te krijgen. Vanochtend verliep het iets anders. Bij de inleiding zat ze liever met haar knuffel te kijken, of ze lag languit op de grond. Het zingen was dan wel weer leuk en het klimmen en klauteren… daar was ze het nog niet helemaal met zichzelf over eens. Ze begon enthousiast. Tot ze op een zeker moment vond dat ze van de hoge bruglegger wel voorover naar beneden kon (stormbaan gemaakt). Daar dacht ik anders over. Vanaf dat moment was het liggen op de grond en huilen als het niet zo ging als mevrouw het had bedacht. Het is echt niet zo dat de kids in de zaal niet mogen experimenteren met bewegen. Alleen net die van mij bedacht gevaarlijke dingen. Laten we het er maar op houden dat ze nog niet helemaal lekker in haar velletje zit na het ziek-zijn. Gisteren wou ze ook nog niet eten, gelukkig begon ze al wel weer wat te drinken.

Eens in het jaar gaan we met de damesgroep van de gym bowlen. Omdat dit nu het derde jaar op rij was dat we niet aan het einde van het seizoen (dus net voor de zomervakantie) gingen fietsen zijn we vanavond ook maar wezen bowlen. Dit keer gewoon in eigen woonplaats. Op mijn verzoek zijn er buizen in de goten geplaatst zodat de bal alleen op het einde nog in de goot kon geraken. Hier was ik zelf heel blij mee. Eindelijk konden een paar zeer slechte spelers volwaardig meespelen. De wat beteren vonden er niets aan, niet meer spannend. Maar op het einde stond bijna iedereen op de baan elkaar aan te moedigen want het werd een close-finish. Als het aan mij ligt doen we het de volgende keer weer zo. Want ik zag eindelijk de wat “zwakkeren” ook stralen.
Een van de dames kon niet meespelen ivm haar rug. Haar naam heb ik wel in de computer laten plaatsen en dan mocht zij de bal uitzoeken en die gooide ik dan. Hier hebben we samen veel lol mee gehad.
De dames worden oud. Vanavond besefte ik mij dit des te meer. Er liepen een paar moeilijk en moesten geholpen worden. Vandaag nam er ook een afscheid. Haar gezondheid gaat te snel achteruit. Vorige week deelde ze dit mee. Hier heb ik het wel moeilijk mee gehad. Deze damesgroep was mijn eerste “eigen” les. In oktober is dat alweer 11 jaar geleden. Hopelijk blijven de dames nog lang fit genoeg om elke week te komen om hun dierbare potje volleybal spelen.

In de zomervakantie waren het buurjongetje en Pjotr bezig met een dierentuintje te maken in de voortuin. Het favoriete dier was; de slak.
Hele bruggen over alle ‘kooien’ heen, werd er voor de slak gebouwd. De arme slak werd dan eens hier en dan eens daar neergezet. Als hij ‘s avonds ontkwam werd er de volgende dag weer druk naar een slak gezocht.
Wat een verbazing op het gezicht van deze beide heren toen van de week bleek dat de thematafel in hun klas dit keer over – de slak- gaat. Dit resulteerde thuis erin dat het terrarium werd omgetoverd tot een slakkenbak. De slakkenbak ging op vrijdag mee naar school, tot grote vreugde van de andere kinderen in de klas. Omdat de juf bang was dat de twee slakken het weekend op school niet zou overleven, is de bak dit weekend weer thuis. Vandaag chinese kool gekocht voor onszelf en ook een blaadje aan de slak gegeven. De slak vond het heerlijk. De jongens zaten er met hun neus op. “Mam, je kunt het horen dat hij eet.” Tot maandag mag de bak op tafel blijven staan, want dan moet hij weer mee naar school.

Vorig jaar leerde Pjotr op school het liedje: Pindakaas-song. In dit liedje wordt er vanalles met pindakaas besmeerd en gegeten. Rode kool,worteltjes, bomen,grasvelden en nog meer.
Als de heren uit school komen mogen ze fruit. Omdat Tosca ziek tegen mij aan zat te hangen maakten ze het zelf klaar. En warempel kwamen ze met fruit in een bakje terug de huiskamer in. Het rook wel een beetje raar. Een blik in het bakje vertelde mij waarom – appel met pindakaas.

meisje…

die alleen nog maar tegen mama aan wil hangen en dan alleen nog maar kan kreunen, tenzij we de Muis-dvd laten spelen.

Nu Ocki ook in de middenbouw zit is er voor ons ook het nodige verandert. Zo hoef ik nu niet meer de halve school door ‘s ochtends om de jongens naar hun eigen klas te brengen. De deuren van hun klassen zitten nu tegenover elkaar. Als ik strategisch ga staan kan ik naar allebei tegelijk zwaaien. Ze moeten de hoofdingang nu nemen. Deze zit op het grote plein. Dit houdt in dat ik bij het halen ook op het grote plein moet wachten. Tosca vindt dit wat minder. Hier is geen zandbak, glijbaan en geen schommels.
Ocki vind het allemaal wel best. Volgens eigen zeggen mist hij de onderbouw niet. Hij speelt in de pauze ook wel met vierdegroepers. Dat wil zeggen hij wurmt zich bij Pjotr in zijn spel en zijn vriendengroepje. Zolang Pjotr dit nog goed vindt.

In de klas zitten ze in groepjes. Bij zijn groepje is hij de enigste derde groeper. Maar hij zit naast Sem en die vindt hij erg aardig. Vanmiddag zijn we bij de beide heren even de klassen en plaatsen wezen bewonderen. Ocki liet uitgebreid zijn inhoud van de beide laatjes zien. Pjotr kon niet wachten om zijn laatjes te laten zien en stond er springend naast te wachten tot Ocki klaar was. In Pjotr zijn laatje lag een stuk minder dan bij Ocki dus hij was iets eerder klaar. Jammer van de middenbouw vind ik is dat je minder contact hebt omdat ze liever niet hebben dat je bij het wegbrengen nog even mee de klas ingaat. Wel mag je tussen de middag of na schooltijd de klas in. Ik denk dat ik dit nu vaker ga doen. Hoef nu niet meer heen en weer tussen de pleinen om mijn kids op te halen.

Vandaag met mijn twee vriendinnen een dagje uit, naar Niels, geweest. Bij Niels hebben we een korte workshop gevolgd in wolprikken. Marike en Sanne hebben een prachtig schilderijtje over de herfst gemaakt. Mijn schilderijtje gaat over de winter en er staat een meisje met een sneeuwklokje op. Makkelijk om te doen. Leuk om te zien was dat er later op de dag ook kinderen aan het wolprikken waren. Pjotr zal dit, denk ik, ook wel leuk vinden. Ondanks dat we heel mooi weer hadden hebben we maar heel kort buiten gezeten. Er waren heel veel wespen. Een van die kleine nare beestjes had Sanne in haar middelvinger gestoken. Het blijft heerlijk om tussen al het mooie materiaal te lopen. Marike heeft het er elke keer over om in de Kasbah een klein winkeltje te beginnen met van die mooie materialen zoals vilt ed. Op zich een gaaf idee, maar waar haal ik de tijd en energie vandaan?

Elke keer is het wikken en wegen wat ik in mijn mandje zal stoppen. Bij de voorjaarsdagen heb ik een iets groter budget omdat ik dan het geld van mijn verjaardag meeneem. Dit keer had Marike de zonnegroet in de aanbiedingenbak gevonden en aan mij gegeven, lief. Materiaal erbij of nog een pakketje. Al enkele open dagen lang kijk ik naar het pakketje van de Berenklauw. Deze vind ik zo lief, elke keer denk ik-de volgende keer en koop dan wat vilt. Dit keer heb ik het pakketje meegenomen. Nu thuis ben ik er helemaal blij mee.
Op de terugweg leek het wel of we steeds meer schapen zagen. Marike en Sanne wouden wel zo’n schaap om in te prikken, zielig he voor dat schaap.
Het lijkt wel een traditie te worden om het uitje naar Niels te eindigen bij het Indiase restaurant. Op naar de voorjaarsdagen eind februari!