In de Molshoop

Vanmiddag hadden we een feestje ter ere van het feit dat opa Ben vanaf 1 oktober officieel niet meer hoeft te werken. Na het ontvangst, waar nog twee ‘bejaarden’ langskwamen met het pensioenpakket, en twee toespraken van de gebroeders Mollink over hun verleden in de firma, werd er uitgebreid gedineerd.
De eerste ronde (mijn favoriet) was de voorgerechtenronde. Omdat wij de enigste vegetariers waren in de zaal kregen we elk een prachtig opgemaakt bord met allerlei heerlijkheden. De jongens bleven maar vragen wat dit was en wat dat was. Ze hebben veel geproefd. De tweede ronde, de hoofdgerechtenronde. Mijn ouders kwamen net voor deze ronde binnen. Zij namen Tosca mee zodat zij niet alle vier de uren zich voorbeeldig hoefde te gedragen.

De favoriete ronde van de jongens kwam op het einde, het nagerecht. Pjotr heeft zijn bord zo vol geladen dat het wel een hoofdgerecht leek. Tot mijn verbazing ging het bijna helemaal op. Zelfs Tosca ,die niet zoveel honger had vandaag, kreeg nog wel ijs en pudding naar binnen.
Tijdens de koffie zijn we naar huis gegaan. Volgens mij had ik beter nog 5 minuten kunnen wachten op koffie voor Erik. Hij heeft de hele avond op de bank gehangen met geen puf meer om wat dan ook te doen.
Wat wij zo meekregen vonden wij dit een geslaagd afscheid van 40 jaren bij de zaak. Alle vrienden van Ben en Erna waren er en een groot gedeelte van de familie. Wij hopen dat het Erna en Ben nog lang gegund zal zijn om in goede gezondheid van deze nieuwe fase in hun leven te genieten.

We hebben het hier thuis helemaal te pakken van het preimeisje.
Vooral het liedje Leva’s Polka doet het hem. Regelmatig wordt er gevraagd of dat liedje van dat meisje met de prei erop mag. Bij de filmpjes wordt maar een gedeelte uit het lied gebruikt. Het origineel kunnen we nu ook (gelukkig) via onze audio afspelen. Wees dus gewaarschuwd voor ‘raar’ zingende molletjes.

Elk jaar krijgen de kinderen een boek met kinderboekenweek. Van opa en oma M ook.
Ze zijn dit jaar erg tevreden. Ze hebben dit jaar gekozen.
Pjotr:

Ocki:

Tosca:

En het kinderboekenweekgeschenk en het extra prentenboek.

Al ruim twee weken heeft Tosca er ‘last’ van. Of liever gezegd, heb ik er last van. Waar ze voorheen lekker ging slapen en tegen een uur of 11 ‘s avonds even wakker werd voor een slokje om vervolgens weer te slapen tot 04.00 uur, is het nu hommeles. Het naar bed brengen gaat nog steeds hetzelfde. Na twee uurtjes slapen begint ze al te huilen. Ze wil dan best weer slapen na een slokje om zich daarna na twee uur weer te melden. Deze keer is ze niet meer tevreden met een slokje, ze wil lichaamscontact. Zolang ze maar met een handje of voetje mij of Erik voelt dan slaapt ze wel weer twee uurtjes. Ze blijft om de twee uur wakker worden om te voelen of we er nog zijn.
Na een week heb ik haar tegen deze tijd bij ons in bed genomen. Om telkens naar haar bed te gaan, erbij te liggen en voeden om vervolgens als ik probeer naar mijn eigen bed te gaan weer een huilend meisje te hebben, daar werd ik toch zo moe van. Zo bleef er wel weinig slaaptijd over. Nu ze bij ons in bed komt halverwege de nacht slaap ik iets meer. Tosca blijft onrustig. Moest wel lachen dat ze in haar slaap zelfs druk met haar hoofd aan het nee-schudden is, en er dan ook nee bij zegt. Blijkbaar is ze ergens heel druk mee, waar ze Erik of mij niet bij kan missen. Maar phoe hee, wat word ik hier moe van. Ook Tosca is overdag (lijkt het) wat minder te genieten.

Hebben we nou wel of niet geboft? Vanochtend kreeg ik eindelijk de uitslag van het bloedonderzoek. Blijkt Pjotr niet de bof te hebben gehad. Wat dan wel? Dat is nu niet meer te achterhalen (ook lekker handig). Ik had zo gehoopt dat het de bof was geweest, maar helaas.

Nadat mijn schoonouders vanochtend hier gezellig hebben gebrunchd hebben we onze voordeur onder handen genomen.
Pjotr heeft de behangerslijm aangemaakt en geroerd, geroerd, geroerd en nog eens geroerd. Terwijl ik het plakplastic eraf haalde. Daarna kwam het knip werk. Dit was wel de grootste klus. Pjotr had buiten al blaadjes gehaald die als voorbeeld konden dienen. Het was wennen voor de jongens om groot te tekenen. De eerste blaadjes werden dan ook erg klein. De basis (de stam) heb ik op het raam geplakt. Voor de rest zorgden de jongens voor de indeling. Na een poosje vond Tosca dat ze ook wel kon helpen. Eerst tekenend op de blaadjes die geknipt waren, later met het lijmkwastje de blaadjes insmeren met lijm. Ik heb nog wel even moeten helpen met blaadjes knippen. Er moesten meer blaadjes op het raam dan de jongens gedacht hadden.

Ocki heeft veel nootjes voor de eekhoorn van Pjotr geknipt. Na flink wat werk is het eindresultaat prachtig geworden. De fotootjes heb ik expres klein gelaten. Wie nieuwsgierig is komt maar langs.